Met schrik in de benen
17 07 10 - 09:57 Straks is de zwemloop. In de Damse vaart (vies vies vies) moet ik 250 meter zwemmen. Langs de vaart en over de Wallen moet ik 2,5 kilometer lopen. De schrik zit me nu al in de benen.Mijn doel is niet de 1ste of 2de plaats. Natuurlijk niet. Mijn doel is finishen. Ik wil het halen. Al is het als laatste (en die kans is erg groot!).
Of ik er zin in heb? Ik weet het niet. Gisteren en eergisteren had ik er meer zin in. Nu heb ik kriebels, zenuwen. Ga ik het halen? Kan ik het wel? Hoe gaat alles in zijn werk. Voor vandaag heb ik nog nooit meegedaan aan een loopwedstrijd en al helemaal niet aan een zwemloop. Ik heb zelfs nog nooit langs de kant gestaan van een loopwedstrijd of een zwemloop. In mijn ogen waren deelnemers daaraan wat misvormd in het hoofd. Een beetje gek. Ik weet ook niet of ik daar nu anders over denk ...
Ik sluit af met wat een medeslachtoffer enkele weken geleden tegen mij zei: Morituri te salutant
een beetje commentaar