Op zoek naar dé auto
03 08 10 - 20:36 Op naar R. Via internet zag ik een Chevrolet Tacuma. Een zwarte. Een mooie. En.... binnen het budget.De verkoper bleek geen garage te zijn, maar een handelaar. De handelaar sprak wat gebrekkig Vlaams. Zijn wieg had gestaan in Iran. De Tacuma stond niet bij zijn huis, maar bij de andere plek waar hij nog meer auto's had staan. Hij ging ons wel brengen. Dit zei hij tegen mijn man.
Voor het stoplicht stond een politiewagen. Ik zag dat mijn echtgenoot vergeten was zijn gordel aan te doen. Natuurlijk heb ik hem daar op gewezen. Je wil per slot van rekening niet de verkoper een boete bezorgen. Maar de verkoper was niet zo bang voor de boete vanwege de gordel. Nee, hij had andere angsten. Hij reed namelijk zonder rijbewijs, want dat kreeg hij morgen na 15 dagen zonder terug. Ja, zijn vrouw had te hard gereden met kenteken van zijn "garage" en daardoor had híj zijn rijbewijs voor 15 dagen moet inleveren.
We kwamen aan op de andere plek waar een noodgebouwtje in een hoekje stond en een heleboel auto's stonden. Ook de Tacuma stond daar. We bekeken de auto. Onder de motorkap zag mijn man dat de ruitenvloeistof en remvloeistof bijna op waren. Op de auto waren meerdere krassen aanwezig. Een wieldop werd door tieraps op zijn plaats gehouden. Tieraps, van die plastic dingentjes waar je vanalles mee samen kunt binden. Dingen zoals bijvoorbeeld een wieldop ...
Toch ging ik maar een testrit maken. Zo wist ik gelijk of een Tacuma een auto voor mij zou zijn. Mijn man kreeg de sleutels...
Op mijn verbaasde vraag of hij niet mijn rijbewijs wilde zien, reageerde de man met een Nee, want ik rij mee. Oké, dat kan.
Met een gevoel alsof ik mijn rijexamen opnieuw moest afleggen, vertrokken we. Toen ik een proefrit met mijn Suzi maakte, voelde die auto meteen goed. De Tacuma was mijn auto. Die voelde niet fijn aan. En dan bedoel ik niet eens dat trillinkje wat ik af en toe in het gaspedaal voelde. De auto lag me niet.
De rit duurde kort. Na terugkomst liet de verkoper nog meer auto's aan mijn man zien die ik op mijn beurt afwees. Zo kwam de verkoper aan bij een Rover die ik op internet had gezien. De prijs die hij op deze auto plakte, was ineens 500 euro hoger dan op internet. En toen was het voor mij genoeg. Ik wilde weg.
De zoektocht naar mijn nieuwe autootje is nog niet afgelopen. Terug naar de, overigens zeer vriendelijke, verkoper in Roeselare gaan we niet. Vreemd he.
geen commentaar