Vandaag?
10 04 04 - 12:34 We hadden nog niets gehoord, daarom besloot ik zelf maar even te bellen naar opa en oma.Zo wakker en helder als ze gisteren was, zo moe is ze vandaag. Het is echt wachten op telefoon.
Ik ben niet zo'n held in wachten. Zeker niet op wachten op dat telefoontje. Ik probeer me bezig te houden zodat ik voor vriendlief nog een beetje te genieten ben. Gisteren merkte ik dat ik steeds meer begon te snauwen. Samen in bed liggen en tv kijken met een pak tucjes, een reep bonbonblok en een pot thee doet wonderen.
De nacht was onrustig. Je verwacht ergens opgebeld te worden. Je slaapt dus heel licht en regelmatig ben je even wakker.
Je wacht op een telefoontje wat heel cru omschreven kan worden als het verlossende telefoontje. Voor haar, voor ons. Het staat zo ongevoelig als ik het teruglees en ongevoelig is het absoluut niet. Ineens iemand verliezen heeft als nadeel dat je geen afscheid kan nemen. Iemand langzaam verliezen heeft als nadeel dat je afscheid blijft nemen. Begrijp me niet verkeerd: Ik ben erg dankbaar dat ik de kans heb gehad dat ik afscheid heb kunnen nemen.
Het is zo raar, tegestrijdig en hard wat ik voel en denk. Ik wil oma niet kwijt, maar het gebeurt nu.
Mocht ik ooit door het monster kanker overvallen worden en er is weinig tegen te doen, dan wil ik liever waardig het leven verlaten. Met mijn eigen gewicht, niet met de helft minder. Niet met uitstekende botten terwijl iemand mij water laat drinken van een lepeltje omdat ik te verzwakt ben om het zelf te doen.
Zelf een dag kiezen met in gedachten de regel van Blof horen. Wat een mooie dag voor de dood.
heel veel commentaar